top of page



PAZAR SENDROMU
Sabah saat tam dokuzda gözlerimi araladım; ancak buna tam anlamıyla uyanmak denemezdi. Uyanmak zihnin hayata karışma iradesi göstermesiydi, benimkiyse yalnızca göz kapaklarımın yer çekimine yenik düşmekten vazgeçmesiydi. Odanın içindeki loş ve durgun havada bakışlarımı yukarı diktim. Tavanın sol köşesindeki o ince, haritaya benzeyen sıva çatlağı da bana bakıyordu. Aramızda kelimesiz, sessiz bir ateşkes ilan edildi; ben ona dokunmayacaktım, o da tepeme çökmeyecekti. Yataktan s
bottom of page