google.com, pub-3163838852151076, DIRECT, f08c47fec0942fa0
  • Yitik

UMUDUN ADI SENSİN


Ömrüm boyunca sadakat ektim, ihanet biçtim. Âb-ı hayat ikram ettim, zehir içtim. Ve bu sevdayla ben tükendim, bittim. Dostun bağından çile derdim, gam derdim. Ben ki; karakış olmuş gönlüme “artık bahar gelmez” derdim. Öyle bir zamanda geldin ki sen; sanki yeniden doğdum, yeniden dirildim ben. “Kul daralmayınca Hızır yetişmezmiş” sözünün idrakine seninle erdim. Ve tam da bu yüzden direnmedim, tereddütsüz gönlümü sana verdim.

Seninle gördüm umutların tükendiği yerde kapıların yeniden açıldığını. Seninle gördüm, karanlık gönül haneme o kutlu ışığın hüzme hüzme saçıldığını.

Ve yaşamanın nefes alıp vermekten ibaret olmadığını seninle gördüm. Belki bunu söylemek için biraz erken. Ama bilirsin, yüreğimden geçenleri dilimde tutamam ben.

İşte dün akşam gün batarken, yani güneş denize düşerken; adını nakış nakış yüreğime dokudum.


Saatler boyu seni yazdım, beni okudum. Ve bil ki ey yâr; Gayrı göğüs kafesimde Çırpınan bir kuş var Kulağımda sesin Yüreğimde tadın Dilimde vecd ile Dolanıyor şimdi adın Kutlu bir gece Ve dudağımda iki hece Biraz kül, biraz duman Biraz zûl, biraz aman Biraz gül, biraz reyhan … Sonrası sen Sonrası ben Sonrası BİZ…

52 görüntüleme0 yorum

Son Paylaşımlar

Hepsini Gör