google.com, pub-3163838852151076, DIRECT, f08c47fec0942fa0
 
  • Yitik

ÖMERİN YERİ

Bazen bir türkü, bazen bir fotoğraf karesi sizi alır mazide bir yerlere götürüp bırakıverir. Bu sabah video paylaşım sitesindeki Düzceli vatandaşımızı dinlerken senelerce öncesine döndüm.


Vatandaşımızın söyledikleri değil, Düzceli oluşuydu beni maziye götüren. 1988 yılıydı. Liseyi henüz bitirmiş ve Düzce Meslek Yüksek Okulu’na kayıt yaptırmaya hak kazanmıştım. Kısa süreli ayrılıklar hariç ailemden ve çocukluğumun geçtiği ilçemden ilk kez ayrı kalacaktım.


Babamla gece vakti çıktık yola. Ertesi sabah okuldaydık. Kayıt işlerini hallettik ve döndük. Yurda da müracaat etmiştim ancak her nasıl olduysa sonuçlar açıklandığında ismimi göremedim. Yani kalacak bir yer lazımdı. Geçici olarak Düzce’nin hemen girişinde bulunan Kredi Yurtlar Kurumuna misafir öğrenci olarak yerleştim. Ancak burada en fazla on beş gün kalabileceğim söylendi. Bir yandan okula gelip giderken bir yandan da kalacak yer arıyordum.